از دوشنبه با زمين خوردن كورش كنار ميز و

چاك خوردن پلكش و خون و خونريزيش شروع شد،

خدا هم كلي رحم كرد كه ضربه شديدتر نبود كه به چشمش آسيبي برسه.

سه شنبه اش هم باز در حال بازي با باباش

يه بازي در حد چهاردست و پا دنبال هم كردن،

پهن زمين شده بود و دندوناش لبش رو پاره كرده بودن!

از چهارشنبه شب هم كه تب كرد،

تا جمعه ظهر بالاخره خوب شد.

خدا اين كوچولوها رو حفظ كنه

به ما هم شجاعت و صبر عنايت بنمايد!!

خواستم با اين پست سوالت درباره راه رفتن يزدان روي نوك پنجه رو جواب بدم.

راستش من بچه هاي ديگه اي رو هم ديدم كه اينطور باشن.

البته رفتم يه سري سرچ كردم،

تو اينترنت هم موارد خيلي مشابهي ديدم

كه خيليها گفته بودن مهم نيست،

مخصوصا اگه ميتونه روي كف پاش هم راه بره.

متاسفانه هيچ مقاله يا پاسخ پزشكي درست درمون هم پيدا نكردم

به جز :

http://www.babycenter.com/404_is-it-normal-that-my-toddler-walks-on-her-tiptoes_11648.bc

جوابي كه كارشناس داده هم اين بوده كه

ميتونه نرمال باشه

ولي چون احتمال اينكه مشكل فيزيكي باشه

مثل كوتاه بودن تاندونهاي عقب پا

و يا مشكل سيستم عصبي باشه

(خوب متوجه نشدم موردش رو...اگه انگليسي خودت بهتره

با دقت بخونش)

كه البته گفته اين بچه ها تو مسائل ديگه هم

ممكنه نشون بده مشكلشون رو مثل بيان يا ...

به هرحال گفته بهتره يه چكي با دكتر بشه و تستي گرفته بشه.

اگه يزدان ميتونه روي كف پاش راه بره نگران نباش.

راه حلي كه يه سري از افراد تو سرچهاي ديگه داده بودن

اين بود كه يه مدت كفش بپوشونيد پاش تا عادت كنه!

باز خواستي با يه پزشك مشورت كن.

 رو نگاه کنید!

به این میگن یه مهندس متعهد!

مامان نی نی ناز،

من هم متوجه شدم که کورش تنها دلیل کوبوندن سرش به زمین

جلب توجهه.

همونطور که وقتی کوچکتر بود،

در وقت عصبانیت یا زمانی که زندگی بر وفق مراد کوچولوش نبود،

موهاش رو میکشید.

یا وقتی که یه ذره بزرگتر شد و موهاش رو کوتاه کرده بودیم

باز برای جلب نظر ما دستش رو میکرد ته حلقش تا عق بزنه!

الان هم تا بهش توجه نمیکنیم

و یا من و پدرش میشینیم تا با هم صحبت کنیم

سرش رو میکوبه زمین!

تنها راهش هم پرت کردن حواسشه

یا توجه نکردن بهش!

اینها رو نوشتم که بگم

پشت این نگاه معصوم و آروم

بچه ای هست که راههایی هرچند خشن در مورد خودش

پیدا میکنه که جلب توجه کنه.

نه خداييش !!

ولي حالا يه رزومه از كورش ۱۴ ماه و شش روزه مينويسم:

۱- كورش از ۱۵ مهرماه شروع به راه رفتن كرد،يعني دقيقا سيزده ماه و ۱۰ روزگي.

اولش براي استارت زدن و از اونجا كه هنوز مهارت پيدا نكرده بود كه از حالت نشسته بلند شه،

ميرفت روي مبل، از لبه مبل سرميخورد پايين به حالت سرپا كه در ميومد راه مي رفت

و اگه ميفتاد همون آش بود و همون كاسه! دوباره چهاردست و پا برميگشت به سمت مبل و ...

۲- الان ۹ تا دندون داره، ۴تا پايين و ۴ تا بالاي جلوييش به علاوه يه دندون آسياب بالا سمت راست.

۳- يه كم تو كتاب خوندن تنبل شده و حوصله اش زود سر ميره ولي عاشق اينه كه يه وسيله در دار بذاري جلوش و هي درش رو برداره و بذاره، يا حلقه هاي هوشش رو هي بندازه و دربياره كلا مهارتهاي دستيش خيلي بالاست.

۴-حرف نميزنه در نتيجه هيچ ديكشنري نميتونم از حرفاش بذارم. ولي خوب همه چي رو ميشناسه و متوجه ميشه و انجام ميده. حتي كارهايي كه آدم باورش نميشه وقتي بهش ميگه متوجه بشه!!

۵-كلا عاشق هله هوله است...تخمه كه رو دست نداره، بيسكوييت، شكلات! تنها راهش هم اينه كه نبينه وگرنه...تو ميوه ها تنها ميوه هايي رو كه راحت ميخوره، خيار،هندوانه، گاهي سيب، انار!، زرشك مربايي!، كشمش! كلا چيزهايي كه نرم و شل باشن رو دوست نداره، دوست داره هرچي رو كه ميخوره قشنگ با دندوناش حس كنه.

۶-از يه سالگيش تا الان ۴ بار رفتيم شمال! ركورد تركونديم فكر كنم.

۷- عاشق بچه هاي همسن يا يه ذره بزرگتر از خودشه. ما هم برنامه هامون رو طوري داريم تنظيم ميكنيم كه بيشتر آخر هفته ها رو با دوستاني كه بچه تو اين سن و سال دارن بگذرونيم.

اين هم يه سري عكس جديد:

كورش در حال مسواك زدن! مسواك رو ثابت نگه ميداره، كله اش رو اينور اونور ميكنه!

اولين گامهاي مادر و پسر كنار دريا

كورش در كنار هنرنمايي پدر!

كورش در حال حمل سه تار (اينا مال ديشبه داغ داغ(

كورش در حال ديدن فيلمهاي ديشبش

همينجا يه تعهدي واسه خودم ايجاد ميكنم!

قول ميدم تا آخر هفته تا ميتونم وبلاگهاتون رو سر بزنم و كامنت بذارم،

اگه نيومدم بياييد اينجا كتكم بزنيد!